ცხოვრებოვა მერი ვლადიმირის ასული, დაბადებული 1935 წ. ქ. ცხინვალ № 14 საბავშვო ბარის ძიძა:

Геноцид, Свидетельства очевидцев - 2010/07/30 - 11:16

მერი დეიდა, ასე ეძახდნენ მას საბავშვო ბაღში. 30 წლის წინ ქმართან ერთად იყიდეს საკუთარი სახლი, კობლოვის ქუჩაზე. 2 ბავშვი ჰყავდა. მერი დეიდა და მისი ქმარი ამაყოფთნენ თავიანთი სახლით, რომლის აშენება დაამთავრეს თითქმის ომის დაწყებამდე. ბავშვები უკვე გაიზარდნენ საკუთარი ოჯახები შექმნეს, ქმარი დიდი ხანია, რაც გარდაიცვალა, ერთი რამ დამრჩა, ჩემი სამსახური საბავშვო ბაღში. იმ ბედ შავ საღამოს, 7 აგვისტოს , ჩვენ სახლში ვიყავით, ბავშვები გუშინ ვლადიკავკაზში გავგაგზავნეთ.

იკვე გვიანი იყო, როცა სროლა დაიწყო: დასამალი ადგილი არ იყო ( სახლი იყო გათვლილი მშვიდობიანი ცხორებისტვის, ანუ სარდაფი არა ჰქონდა),ამიდომ ყველანი შევიკრიბეთ ერთ ოთახში - სახლის ქვედა სართულზე. ქალაქში სინათლე, დიდი ხანია, რაც ჩააქრეს, სიბნელეში გვესმოდა სროლის ხმა. ღამის 2 საათზე, ჩვენს მახლობლად გაისმა წამღები აფეთქება, ჩვენ ყველანი ძირს წავიქეცით. ვერ გავიგე რა მოხდა. იმს მიუხედავად, რომსიბნელეში ვერაფერს ვხედავდით, მიხვდი, რომ მძიმე ჭურვი მოხდა ჩვენ სახლს, საბედნიეროდ არ აფეთქდა, სამაგიეროდ სახურავი ჩაანგრია. იმავე წამს შვილმა გვითხრა, რომ სახლიდან უნდა გავიქცეთ, ოთხ სართულიან კორპუსში, იქ სარდაფები იყო. ჩვენც ყველანი გავიქეცით, ფეხები არ მემორჩილებოდნენ. მახსოვს მხოლოდის, რო ქარველებს ვწყევლიდი. კორპუსთან მისვლისას, ჩავედით ხალხით გავსებულ სარდაში. 15 წუთის შემდეგ მოვარდა ვიღაცა კაცი და გვიტხრა, რომ ვიღაცის სახლი იწვებოდა. კიდევ 5 წუთის შემდეგ მოვიდა მეზობელი და მითხრა: „ მერი თქვენი სახლი იწვის!„. ეს დაახლოვებით იყო დილის 5 საათი. ჩვენ სარდაფიდან გამოვედით, და ვნახეთ, იწვებოდა ჩემი სახლი. 3 სახანძრო მანქანა აქრობდა, მაგრამ ვერ შესძლეს მისი გადარჩენა. ცეცხლი წვავდა იმას, რასაც მიუძღვენი მთელი ჩემი ცხოვრება. ვგრძნობდი, როგორ სასოწარქვეთილობა მართმევდა ძალას… დიდი ხნის შემდეგ მე გავიზრე, ის რომ ჩემი შვილები ცოცხლები დარჩნენ, ის რომ, შვილისშვილების გაგზავნა მოვასწარი. ამის ფიქრმა ძალა შემმატა. ხანდახან ვფიქრობ, შევძლებ თუ არა ამ უბედურობის გადატანა. მე ალდათ მარტო ის გამიგებს, ვინც ჩემსავით დაკარგა საკუტარი სახლი. ახლა ცხინვალში ეგეთები ბევრია. მეკი დამრჩა მარტო მოგონებები ჩემს სახლზე, რომელსიც გავატერე ცხოვრების ნახევარი. ყოველ წამს ვცდილობ დავძლიო ჩემი უბებურობა. შეუძლებელია, ჩემს ასაკში დარჩე უსახლკაროდ. ბედს უნდა უმალობდე, რომ მარტო სახლი დავკარგე და არა შვილები. მაგრამ ამ განსაცდელის გადატანამეჩვენებოდა შეუძლებელი… სიკვდილი მეჩვენებოდა გარდაუვალი.