სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის და აბხაზეთის აღიარება როგორც მათი ხალხის თვითგამოტკვევადი ფორმა ( ისტორიული და პოლიტიკურ-უფლებრივი ასპეკტები)

Аналитика - 2010/07/23 - 13:43

ვ.დ. ძიძოევი, ისტორიული მეცნიერების დოკტორი, პროფესორი, გორსკის აგრარული სახელმწიფო უნივერსიტეტის სახელმწიფოს და პოლიტოლოგიის კათედრის გამგე (ქ. ვლადიკავკაზი).

1. სამხრეთ ოსების პირველი გენოციდის ასპეკტები 1920 წ.
1917-1921 წლებში ყოფილი რუსეთის იმპერიის ტერიტორიაზე გაიმართა საზოგადოებრივ-პოლიტიკური, უფლებრივი და სულიერ-მორალური კოორდინალური ცვლილებები. მრავალი ყოფილი ნაციონალური განაპირები, ასევე საქართველო, სომხეთი და აზერბაიჯანი მიიღეს დამოუკიდებლობა საბჭოთა რუსეთისგან და გახდნენ სუვერენული სახელმწიფოებად, ანუ საერთაშორისო უფლებრივი სუბიეკტებათ. ისინი ისარგებლეს ნაციონალურ თვითგამორკვევის- ბოლშევიკურ ნაციონალურ პოლიტიკის ფუძემდებელიპრინციპებით. ეს პრინციპი , ჩამოყალიბებულია რსფსრ-ის უმაღლესი პოლიტიკური ხელმძღანელობის მიერ, რომელიც ვრცელდებოდა ყველა არა რუსულ ხალხზე მათ შორის სამხრეთ ოსებზე, აბხაზებზე და სხებზე. მაგრამ დამოუკიდებელი საქართველოს მენშევიკური ხელმძღანელობამ მიყვებოდა მინი-იმპერიულ პოლიტიკას და პრაკტიკას სამხრეთ ოსეთის და აბხაზეთის მიმართ, მოაწყო სისხლიანი ანგარიშის სწორება ოსეთის და აბხაზი ხალხზე, მათი კანონიერი და ბუნებრივი სურვილი ნაციონალურ თვითგამორკვევაზე.

საბჭოთა საქართველოს ერთ ერთი უდიდესი ისტორიკოსი აკადემიკოსი გ.ვ. ხაჭაპურიძე, რომელიც ანალიზირებდა სამხრეთ ოსეთში მომხმდარ სისხლის ზღვტას 1920 წელს, წერდა: < საქართველოშ საბჭოთა ძალაუფლების გამარჯვების შემდეგ იყო შექმნილი სპეციალური კომისია (რომელშიც ძირითადად შედიოდნენ ქართველები), რომელიც გაარკვია სამხრეთ ოსეთში სამოქალაქო ომის შედეგებს. მოკლული იყო 4812 მამაკაცი, ქალი და ბავშვი. დამწვარი და განადგურებული 1268 ნაგებობები. , დიდი რაოდენობით იყო გატაცებული (ქართულ სოფლებში და ქალაქებში) მსხვილ რქიანი პიუტყვი და წვრილფეხა საქონელი. 1920 წელს უყო განადგურებული მთელი მოსავალი 23657 დესეტინაზე. დაახლოვებული დათვლით , მიყენებული ზიანის თანხა შეადგენდა (1). ღირს ავღნიშნოდ, რომ იგივე ხაჭაპურიძეს, ჯერ კიდევ მე-XX საუკუნის 30-ან წლებში სამხრეთ ოსეთში საქართველოს მენშევიკურ ომის შედეგებზე მოყავდა განსხვავებული მონაცემები. მაშინ ის წერდა, რომ 1920 წელს <სამხრეთ ოსეთში იყო მოკლული და მთებში უკან დახევის შედეგად მოკვდა 5 ათასი 279 ადაიანი. იყო ამომწვარი 1588 საცხოვრებელი და 2639 სამეურნო ნაგებობები; განადგურებული 23 ათასი 600 ნათესის ჰექტარი. დაიღუპა 32 462 ათასი მსხვილ რქიანი (80,3%) და 78485 ათასი (82,3%) წვრილფეხა საქონელი>(2). ქართველი მეცნიერ-მკვლევარი წერდა რომ 1920 წელს მეამბოხე ოსებს იყვნენ დახვრეტილი (ქართველი გვარდიელები ვ.ჯუღელის მეთაურობით). არტილერიული ცეცხლით იყო დამწვარი მთლიანი სოფლები. აპატივრებდნენ ქალებს, არ წყალობდნენ ასევე მოხუცებს>(3). ხო და ეს არის გენოციდი- ხალხის (ერის) ამოწყვეტა, ან მისი ნაწილი ნაციონალურ, რელიგიურ და პოლიტიკურ მოტივებით. საქართველოს მენშევიკური მთავრობა პოლიტიკური და ნაციონალური მიზეზით1920 წელს სამხრეთ ოსეთში ორგანისებულად განახორციელა ოსების დახოცვა.
სამხრეთ ოსეთის და საქართველოს ურთიერთობების ანალიზირებისას, აუცილებელია კიდევ ერთხელ მოგახსენოდ, რომ სამხრეტ ოსეტის ტერიტორიაზე თანამედროვე ოსების წინაპრები- სკიფები და ალანები ცხოვრობდნენ ჯერ კიდევ 2000 წლის წინ. ანტიკური ისტორიული მონაცემები მეტყველობენ იმაზე რომ თანამედროვე ოსების წინაპრები სამხრეთ ოსეთის ტერიტორიაზე ცხოვრობენ უკვე საუკუნეების მანძილზე. ასე <სომხური გეოგრაფია> VII ს.ჩ.წ. მეტყველობს ცენტრალური კავკასიის სამხრეთ ფერდობების ტერიტორიის კუთვნილებას შუასაუკუნოვან ალანიას. ასევე ასაღნიშნავია, რომ ოსების წინაპრები ასევე მათი შთამომავლები სამხრეთ ოსეთის ტერიტორიაზე ატარებდნენ მრავაწლიან დამაუძლურებულ ბრძოლასუცხიური მიმტაცებლების წინააღმდეგ, რომლებიც ცდილობდნენ სამხრეთ ოსების დაპყრობას. ამ ლაშქრებსი აკტიურ მონაწილეობას იღებდნენ კართლის ანუ აღმოსავლურქართუი მართველები, რომლების საუკუნეების მანძილზე გეგმავდნენ არა მარტო სამხრეთ ოსეთის დაპყრობას, არამეტ მის განადგურებას. ამასობაში ოსური ხალხი, ყოველთვის ყოველთვის სასტიკ წინააღმდეგობას უწევდა უცხოურ დამპყრობლებს და მთლიანად არასოდეს არ იყო დაპყრობილი. ავღნიშნავთ რომ მრავალი დამყრობელების მზგავსად ქართლის მართველები აკეთებდნენ ყველაფერს სამხრეთ ოსეთის და მისი ხალხის დასასუსტებლად. ეს ნეგატიურად აისახა ისტორიაზე, კულტირასე, ენაზე და ოსური ხალხის ისტორიული განვითარების პერსპეკტივას. უადგილო არ იქნება, რომ მოგახსენოდ, რომ კართლი მართველების ექსპანსიის შედეგად ათობით და ასობით ოსური გვარები გაქართველდნენ, რაც არის საკმაოდ ცნობილი როგორც ქართველების ასევე რუსულ ისტორიკოს- სპეციალისტებისთვის. ნებისმიერი პროფესიულად მომზადებული ისტორიკოსი შესძლებს ჩამოთვალოს მრავალი ქართველ გვარებს გააჩნია ოსური ეთნიკური ფუძე.
ისტორიული მეცნიერება ფლობს საკმარის არგუმენტებს, რომლების ადასტურებენ იმას, რომ ოსეთი, და ასევე მისი სამხრეთი ნაწილი, რუსეთის იმპერიის შესვლის მომენტისთვის, იყო ერთიანი და არ იმყოფებოდა არც ერთ სახელმწიფოს შემადგენლობაში. საჭიროა გვახსოვდეს ოსების განსაკუთრებულიმძიმე ცხოვრების პირობები მე-XVII საუკუნის მეორე ნახევარში. ნათქვამი ეხება კავკასიის და რუსეთის პრაკტიკულად ყველა ხალხს. მაგრამ ოსები რომლებიც რუსეთის იმპერიის შესვლის მერეც იყვნენ იძულებულნი იბრძოლონ თავის არსებობისთვის, ასევე გადაიტანეს საკმაოდ დიდი სიმძიმეები და საევე სუბიეკტური ხასიათის. შევნიშნავ რომ ოსებს სიმძიმეებს უწყობდნენ უფრო ძლიერ მეზობლების - ქართლის მართველების და ყაბარდოს თავადების მიერ. როგორც არის ცნობილი ისინი პრეტენზია ქონდათ ოსეთზე და ოსებზე როგორც ხელქვეითი გლეხები: ყაბარდელი ფეოდალები დიგორელ ოსებზე, რომლებიც ცხოვრობდნენ ყაბარდასთან საზღვარზე, ქართველი ფეოდალები კი სამხრეთ ოსებზე.
სამხრეთ ოსეთის ხალხის მრავალწლიანი ნაციონალ- გამანთავისუფებელი ბრძოლა ქართველი დიკტატის წინააღმდეგ აპოგეიას მიაღწია 1920 წელს, როცა დამოუკიდებელი საქართველოს მენშევიკური მთავრობა დაგეგმა და განახორციელა სამხრეთ ოსების მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა სამხრეთ ოსეთში. ეს იყო პირველი გენოციდი, რომლებიც განახორციელეს სამხრეთ ოსების წინააღმდეგ. ამას შეგვიძლია დავამატოთ , რომ საქართველოში საბჭოთა ძალაუფლების დაყენებისას, ქართველი ბოლშევიკები ქართული სახელმწიტოს < ტერიტორიული მთლიანობის> შესარჩუნებლად სამხრეთ ოსეთს მიაწოდეს ავტონომიის სტატუსი და თვითნებური მეთოდით შეიყვანეს საქართველოს სსრ-ის შემადგენლობაში. არის დამტკიცების საჭიროება , რომ სამხრეთ ოსეთის ავტონომია შეიყვანეს საქართველოს სსრ-ის შემადგენლობაში ოსური ხალხის ნების წინააღმდეგ, რომ ეს ეწინააღმეგობდა დამოკრატიული სახელმწიფოს ცივილიზირებულ ნორმებს, ახალი ნაციონალური პოლიტიკის, რომელიც ოფიციალურად აცხადებდა ერთიანი უფლებები და თავისუფლება საბჭოთა კავშირის მრავალ და მცირერიცხოვანი ხალხისთვის.
ოსების წინააღდეგ განხორციელებული პირველი გენოციდი 1920 წელს არ მიიღო სათანადო გაშუქება ობიეკყური და სუბიეჯტური მიზეზების გამო. 1922 წელს საბჭოთა კავშირის შექმნის შემდეგ, რომლის შემადგენლობაშიც შევიდნენ ოსები, ქართველები და მრავალი სხვა, უნდა ხელი შეეწყო იმ მტრობის დავიწყებას, რომლებიც ქართველები გამოხატავდნენ ოსების, აბხაზების, სომხედის, აზერბაიჯანელების მიმართ. საბჭოთა კავშირში იყო შექმნილი განსხვავებული ნაციონალური პოლიტიკა. მაგრამ ისტორიული ფაქტები მეტყველობენ იმაზე, რომ 1920 წელს დამოუკიდებელი საქართველოს ძალაუფლება შეასრულეს ქართული პოლიტიკური და არისტოკრატიული ელიტის სანუკვარი ოცნება, რომელიც ისახებოდა სამხრეთ ოსეთში ოსების ამოხოცვა, რომლებიც ცხოვრობდნენ ცენტრალური კავკასიის სამხრეთ ფარდობზე. ეს იყო საქართველოს სახელმწიფოებრივი პოლიტიკა სამხრეთ ოსეთის მიმართ. ქართული გაზეთი „ერთობა„ სამხრეთ ოსების ტრაგედიის დღეებში წერდა: < ჩვენი რესპუბლიკა ასახლებს ოსებს იქ, სადაც ისინი ასე მიესწრაფებოდნენ- სოციალისტურ სამოთხეში> (4).
სამხრეთ ოსთის დანაკარგები ქართველი მენშევიკების განადგურების დროს 1920 წელს, გაოიხატნენ შემდეგ ციფრებში:
1. მოკლულია 387 მააკაცი, 172 ქალი, 110 ბავშვი. ჯამში 669 სული.
2. მოკვდა ემიგრაციის და გაქცევის დროს; 1206 მამაკაცი, 1203 ქალი, 1734 ბავშვი. ჯამში 4143 სული.
სულ დაიღუპა 4812 სული ( სხვა მონაცემებით - 5279 ადამიანი).
3. გაუპატივრების- 62 შემთხვევა.
4. დამწვარია-4227 საცხოვრებელი და სამეურნეოშენებლობები თანხაზე -1268034 რუბლზე.
5. გატანილი ნივთები და ინვენტარი 1268 სახლიდან, თანხაზე 190200 რუბზე.
6. დამწვარი სახელმჭიფო შენობები (სკოლები და სხვა)-30- ანხაზე 15000 რუბლზე.
7. საქონელის გატაცება, მსხვილ რქიანი 19764 ცალი, თანხაზე 988200 რუბლზე. წვრილფეხა საქონელი - 46428 ცალი, თამხაზე 32653 რუბლზე
8. დაკარგული საქონელი, მსხვილ რქიანი -4077 ცალი, თანხაზე 234140 რუბლზე. წვრილფეხა საქონელი- თანაზე 32653 რუბლზე.
9. მუქთად გაყიდული მსხვილ რქიანი საქონელი- 6527 ცალი 177100 რუბლზე.
წვრილფეხა საქონელი 6263 ცალი თანხაზე 31315 რუბლზე.
10. 1920 წლის დაკარგული მოსავალი თანხაზე- 167706 რუბლზე.

ზარალის თანხა შეადგინა- 3317506 რუბლი.
დაღუპული ოსების რაოდენობა 1920 წელს შეადგინა 6-8% სამხრეთ ოსეთის მთლიანი მოსახლეობიდან. (5).
ღირს ხაზი გაუსვად, რომ სამხრეთ ოსების ნაწილი დაბრუნდა სამხრეთ ოსეთში, საქართველოშ საბჭოთა კავშირისძალაუფლების დაყენების შემდეგ, რომელის პირდებოდა მშვიდობიან ცხოვრებას, თანასწორუფლებიანობა, კანონიერების და წესრიგის დაცვა, ეროვნების და სარწუნობის მიუხედავად საქართველოს სსრ-ში. იმავე დროს ოსი-მტოვლილების ნაწილი 1920 წელს მუდმივ საცხოვრებელ ადგილად დარჩა ჩრდილოეთ ოსეთში. ისინი დამკვირდნენ ვლადიკავკაზში, ბესლანშ, ალაგირში, ელხოტოვოში, ფარნში და სხვა დასახლებულ პუნკტებში. იმავე დროს ოსი-მტოლვილები ჩრდილოეთ ოსეთში შექმნეს ყველაზე დიდი სოფელი- ნოგირ (ახალი ოსეთი). სამხრეთ ოსების ტრაგიკული ისტორია აისახა ოსეთის მწერლების ნაწარმოებში: ცომაკა გადიევა, არსენ კოცოევი, კუზაგა ძესოვა, სოსრუკო კულაევი, ჩერმენ ბეჯიზათი და სხვების.
სამხრეთ ოსეთის სახალხო დეპუტატების ოლქისა კავშირი 1990 წლის 20 სექტემბრის დაახასიათა სამხრეთ ოსეთის ტრაგედია 1920 წლის, როგორც <ოსური ხალხის გენოციდი>(6). ამის თანავე სამხრეთ ოსეთის პარლამენტმა მიიღო დადგენილება,სადაც არის ნათქვამი:
1. აღიარონ 1919-1920 წლების მოვლენები, როგორც ოსური ხალხის ნაციონალ-გამანთავისუფლებელ ბრძოლად.
2. აღიარონ ქართული ხელმძღვანელობის მოქმედება 1920 წელს, როგორც გენოციდი ოსური ხალხის წინააღმდეგ.(7).
სამხრეთ ოსების გენოციდის პრობლემის განსაკუთრებული აკტუალობის გათვალისწინებით ქვევით მოყვანილია <1920 წლის სამხრეთ ოსეთში გენოციდის დეკლარაციის> სრული ტეკსტი, გამოქვეყნებული გაზეთის გვერდებზე და ლიტერატურის ცნობარში.

< საერთაშორისო მიღებული ნორმებით, ცალკეული ხალხის ჯგუფების ამოწყვეტა, რასობრივი, ეროვნული, ეთნიკური ან რელიგიური ნიშნებით, და აგრეთვე განძრახად საცხოვრებელი პირობების შექმნა , რომელიც იქნება განქუთვნილი ამ ჯგუფების მთლიანი ან ნაწილობრივი განადგურებაზე, ასევე როგორც ამ ჯგუფებში მშობიარობის შეწყვეტის ზომები, ითვლება როგორც ერთ ერთი ყველაზე საზარელი დანაშაული ადამიანობისწინააღმდეგ და კვალიფიცირდება როგორც გენოციდი.
ამ შემთხვევაში ჩვენ გაგვაჩნია ფაკტები საქართველოს მთავრობის მიერ 1920-1921 წლებში სამხრეთ ოსეთში ჩატარებულ ხალხის ამოხოცვა, იქონიეს ძალიან ნეგატიური შედეგები სამხრეთ ოსეთის ოსებისთვის.
ნაცისტური გასწორების ოსეთის სამსვიდობო მოსახლეობის სურათი, შემაძრწუნებულებს იმ მძიმე დროისთვისაც კი , რომელიც იყო სამსე ტრაგედიებით და ტანჯვით და ის რაც მოხდა სამხრეთ ოსეთში არ არ აისახება ადამიანურ გააზრებას.
გავიდა 70 წელი, და არაფერი შეიცვალა. დარჩა <განსაკუთრებული მოპყრობა> სამხრეთ ოსეთის, საქართველოს კონტიტუციური მშენებლობის სფეროში, იმსახურებს განსაკუთრებულ გამოკვლევას და ამაში დიდი როლი მოუძღვის მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებს.
ჭეშმარიტობის, დწმოკრატიის და თავისუფლების საჭიროებაში, აუცილებელია დავადასტუროდ:
1. რევოლუციური მოძრაობა სამხრეთ ოსეთში არ ატარებდა რეპრესიების ხასიათს არც ერთი ეროვნების წინააღმდეგ, მთუმეტეს საქართველოს მიმართ.
2. სამხრეთ ოსეთის ნაციონალური მოძრაობის ხელმძღანელების მოთხოვნები ატარებდნენ დემოკრატიულ ხასიათს და იყო მიმართული კანონიერი უფლების მიღწევაზე 100 ათასიანი გლეხური ნაციონალური თვითგამორკვევის:
ა) სამხრეთ ოსეთში იქონიონ პოლიტიკური წყობის ფორმა, რომელსაც მოსახლეობა ჩათვლის მისაღებელს, ანუ კავშირები.
ბ) იქონიონ უფლება დარჩნენ იმ პოლიტიკურ სისტემაში, რომელსაც სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობა აქნს რომ აურჩიოს, ანუ რსფსრ-ის შემადგენლობაში დაჩრდილოეთი ოსეთის ნაწილით.
3. სამხრეთ ოსეთში რეგულარული ჯარების შემოჭრა ატერებდა იმპერიული აგრესიის ხასიათს, რომელიც იყო მიმართული ოსური ხალხის განადგურებაზე და მათი გადასახლება ოდინდელ ტერიტორიიდან და ქართველების ჩასახლება სამხრეთ ოსეთში. ეს გენოციდია.
4. რევოლუციური მოძრაობის პოლიტიკური ხელმძღვანელობის ( 13 კომუნარის დაცხრილვა, აჯანყების ჩახშობა ჯავაშ და ცხინვალში, 1920წ. ივლისი) ლიკვიდაციიც შემდეგ, სადამსჯელო ბრიგადების მოქმედებები სამხრეთ ოსეთში ატარებდა სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობის პირდაპირი განადგურება. ოსური სოფლების განადგურების ხერხები და მასშტაბები ადარებდა ბარბაროსულ ხასიათს, რომელიც იყო სამქციონირებული საქართველოს ხელისუფლების მიერ, რომელიც არ მალავდა სურვილს გაეწმინდა სამხრეთ ოსეთი ოსებისგან.
5. ყველა საერთაშორისო მიღებული კანონიერი აკტებით ოსების სათითაო განადგურება, ქლების, ბავშვების, მოხუცების სასტიკი განადგურების მეთოდები, ძარცვები და წამებები, ქონების წართმევა, საქონლის გატაცება, მოსავლის განადგურება, მოსახლეობის შიმშილამდე მიყვანას, რომელიც გამოიწვევს ტიფის და ქალერის ეპიდემიას, და ოსური სოფლებში მასობრივი ჩასახლება საქართველოს მთის რაიონებიდან ჩამოყვანილ მოსახლეობით, მაშინ ეს რა არის თუ არა გენოციდი.
6. იმის გამო, რომ სამხრეთ ოსეთის ოსების მასობრივი განადგურდება, იყო სანქციონირებული აგრეთ წოდებული ნ. /ჯორდანიას „დემოკრატიული„ მთავრობის მიერ და ტარდებოდა მენსევიკური დროშის ქვეშ (შინდის ფერი ავ თეთრით), რომელსაც დღევანდელი ქართული მთავრობა, გამოაცხადა დემოკრატიის სიმბოლოდ, სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობისთვის მიუღებელია ჩათვალოს ეს დროშა ქართული სახელმწიფოებრიობის სიმბოლოს სამხრეთ ოსეთის ტერიტორიაზე.
7. ბარბაროსული განადგურების (ატასობით ოსებზე განხორციელებული გენოციდი) შეცვლის კლასობრივი ბრძოლით, არის მიუღებელი. ეს არის გენოციდი!
8. ჩვენ მივმართავთ მსოფლიოს ყველა საერთაშორისო ორგანიზაციებს, ქვეყნების და რესპუბლიკების ლიდერებს მხარი დაუჭირონ სამხრეთ ოსეთის ოსახლეობის სამართლებრივი მოთხოვნებს.
ა) აღიარონ 1920 წელს სამხრეთ ოსეთში ოსების მასობრივი განადგურება, როგორც გენოციდი, მოითხოვონ მიყენებული ზარალის ანაზღაურება 5 მილიონის ოქროთი ოდენობით.
ბ) აღიარონ სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობის უფლებები:
- ნაციონალური თვითგამორკვევა;
- იქონიონ ის პოლიტიკური წყობა, რომელიც სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობა აირჩევა სსსრ-ის კონსტიტუციის შესახებ;
- იქონიონ უფლება დამოუკიდებლად აირჩიონ შევიდნენ იმ სახელწიფოებრივ წარმოშობაში, საკუთარი ნაციონალურ-სახელმწიფოებრივ ერთეულის შექმნმდე.
მიღებულია მეოცე მოწვევის სამხრეთ ოსეთის საოლქო საბჭოსდეპუტატების მე-14 სხდომაზე>. (8).

3. სამხრეთ ოსებოს მეორე გენოციდის პოლიტიკურ-უფლებრივი ასპეკტები 1989-1992 წლებში.
80-ან წლების დასასრულში ყოფილ საჭოთა კავშიღშიდაიძაბა ეტნოპოლიტიკური პრობლემები. ყოფილი საქართველოს სსრ-ში დაიძაბა ნაციონალური ურთიერთობები, რომლიზ მიზეზი იყო ქართული შოვინიზმი, ქართველი ერის პროპაგანდა სხვა ერებზე (ოსებზე, აბხაზებზე, სომხებზე, აზერბაიჯანელებზე და სხვა ხალხზე) სიდიადე. განსაკუთრებული დაძაბა ქართულ-ოსური და ქართულ-აბხაზური ურთიერთობები. ყურადღებას მოგაგცევთ იმაზე, რომ ჯერ კიდევ საბჭოთა კავშირის დროს ოსები და აბხაზები გამოხატავდნენ დასაბუთებულ შეშფოთებას ქართული ძალაუფლების ხელმძღვანელების შოვინისტურ პოლიტიკის მიმართ, რომლებიც ყველანაირად ცდილობდნენ ეკავად ოსები და აბხაზები მეორე ხარისხივან როლებზე. ცხინვალში და სოხუმში ყველანაირად ეწინააღმდეგებონენ ქართველ ტიკტატს, პოლიტიკურ- უფლებრივი თანასწორუფლებიანობას ნაციონალური ურთიერთობებში. მე-XX საუკუნის 80-ან წლებში, როცა პერესტროიკის პოლიტიკა შევიდა აკტიურ ფაზაში, სამხრეთ ოსეთში და აბხაზეთში გაძლიერდა ნაციონალურ-გამანთავისუფლებელი ბრძოლა. იმ დროისთვის საქართველოს სსრ-ში შეიქმნა ძლიერი სეპარატისტული მოძრაობა, რომლის მიზანი იყო სსსრ-დან გამოსვლა. 1989 წლის ნოემბერში და 1990 წლის პირველ ნახევარში საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭომ მიიღო უმნიშნელოვანესი გადაწყვეტილება, რომელიც ისახავდა კანონების გაუქმებას, რომელიციყო მიღებული საბჭოთა საქართველოს მიერ 1921 წლის თებერვლის შემდეგ, ანუ საბჭოთა ძალაუფლების დაყენების შემდეგ. გაუქმებული საკანონმდებლო აკტების შორის ასაღნიშნია ესეთი მნიშნელოვანი კანონი დათარიღებული 1922 წლის 30 დეკემბერს < სსსრ-ის შექმნაზე>. თბილისში ხვდებოდნენ, რომ საკანონმდებლო აკტების გაუქმება, რომლებიც იყო მიღებული საბჭოთა კავშირის დრეოს, ითვალისწინებდა საქართველოს სსრ-ის ერთმხრივი გამოსვლა საბჭოთა კავშირის შემადგენლობიდან. ეს გადაწყვეტილებები ეხებოდა სამხრეთ ოსეთის და აბხაზეთის ბედის ინტერესებს, სადაც ხვებოდნენ, რომ საქართველოს დამოუკიდებლობა მათვის იქნება ძალადობის და გენოციდის ახალი აკტები, რომელსაც ახორციელებდა დამოუკიდებელი საქართველოს მენშევიკები 1920 წელს. საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭო ამ გადაწყვეტილებით ფაქტიურად აუქმებდა სამხრეთ ოსეთის ავტინომიურ ილქს, რომლიც 1922 წლის აპრილში იყო შექმნილი ბოლშევიკების მიერ ყოფილი საქართველოს სსრ-ის სასაბჭოთა კავშირის კანონმდებლობის საფუძველზე. ავღნიშნავ, რომ პოსტსაბჭოთა პერიოდში ქართველი მეცნიერები, პოლიტიკოსები და საზოგადო მოღვაწეები დაუღლელად აკრიტიკებდნენ სამხრეთ ოსეთის და აბხაზეთის ძალაუფლებას სეპარატისტულ საქმიანობისთვის, რომელიც იყო მიმართული საქართველოს <ტერიტორიული მთლიანობის> წინააღმდეგ. როგორც მე-XX საუკუნის 90 წლებში, და ახლაც თბილისში უყვართ ილაპარაკონ საქართველოს <ტერიტორიული მთლიანობის > შესახებ, სადაც იგულისხმება ყოფილი საქართველოს სსრ-ის ტერიტორიებს. ამასობაში ქართველი პოლიტიკოსებს „ავიწყდება„, რომ სამხრეთ ოსეთი და აბხაზეთი თვითნებურად არასოდეს შედიოდნენ ეგრედ წოდებული საქართველოს <ტერიტორიული მთლიანობის> შემადგენლობაში ( იგულისხმება ყოფილი საქართველოს სსრ-ის ტერიტორია ყოფილი სსსრ-ის შემადგენლობაში).
თბილისის ძალაუფლებები პოსტსაბჭოთ პერიოდში არ იღლებიან მოახსენონ საერთაშორისო საზოგადოებას, და პირველ რიგში რუსეთის ფედერაციას იმას, რომ სამხრეთ ოსეტის და აბხაზეთის სეპარატისტები არღვევენ საქართვე;ლოს კონსტიტუციას, იგნორირებენ ქართველი ხალხის აზრს და ასე შემდეგ. მოგახსენებთ რომ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს გადაწყვეტილებით რომ მე- XX საუკუნის 80-90 წლებში ასევე იყო დარღვეული საბჭოთა კავშირის კონსტიტუციას, იყვნენ მიმართული საბჭოთა კავშირის <ტერიტორიული მთლიანობის> წინააღმდეგ, და რა თქმა უნდა არღვევდნენ მის სუვერენიტეტს.
საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს გადაწყვეტილება ერთმხრივი წესით გამოსვლის საბჭოთა კავშირის შემადგენლობიდან, დააყენა სამხრეთ ოსეთი და აბხაზეთი საქართველოს პოლიტიკური სივრცეს გარეშე.
გავამახვილოდ ყურადღება ანტიოსურ და ანტიაბხაზურ პოლიტიკას საქართველოს მხრიდან. თბილისშ არასოდეს მალავდნე თავის ანტიოსურ და ანტიაბხაზურ სანწყობას. საცჭოთა დროს სკკპ ( საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტი და სსსრ-ის მთავრობა პეიოდულად აძალებდნენ თბილისის ძალაუფლებას ანგარიში გაუწიონ საქართველოში არაქართული ხალხის კონონიერ მოთხოვნებს, განსაკუთრებით ოსურ და აბხაზურ მოთხოვნებს. აბხაზეთში და სამხრეთ ოსეთში ხელოვნურად ხდებოდა უთანხმოების ჩამოგდება ქართველების, აბხაზების, ოსების, სომხების შორის, განძრახად ტარდებოდა ხაზი ამ ხალხების მოსახლეობის ულტურის ლიკვიდაცია, ასევე ძალადობრივი მათი ასიმილაცია. (9).
1972 წლის 22 თებერვალს, იყო მიღებული სკკპ ცენტრალური კომიტეტის დადგენილება < თბილისის საქალაქო კომიტეტის პოლიტიკურ მუშაობის შესხებ, და მისი შესრულება სკკპ მე-XXIV ყრილობაზე>, (10), ე.ა.შევარდნაძეს ხელმძღვანელობით, რომელმაც მიიღო გარკვეული ზომები ნაციონალისტური გგადახრების გამოსწორებას, ქართულ ხელმძღვანელობაში. 1978 წლის 27 ივნის საქართველოს კომპარტიის ცენტრაური კომტეტის პიველი მდივანის რანგში ე. შევარდნაძემ გამოსვლაში ამბობდა: < დროა ვთქვად, წარსულში აბხაზეთის და ოსეთის მოსახლეობის მიმართ ტარდებოდა შოვინისტური პოლიტიკა>(11). აქ კომენტარები ზედმეტია, რადგან სიმართლეა ვაღიაროდ ქართული შოვინიზმის ფაკტები, რომლის გამოც იტანჯებოდნენ ოსები და აბხაზები, რომლებიც ძველი დროიდან ცხოვრობენ თავიანთ მიწაზე. და რომლებსაც ქონდა საკუთარი რავალსაუკუნოვანი ნაციონალურ სახელმწიფოებრივ ტრდიციებს, სამხრეთ ოსები და აბხაზები რომლებიც ძალადობრივი გზით იყვნენ ჩართილი <საქართველოს ტერიტორიული მთლანობაში>, რომლების ყოველთვის ითხოვდნენ თუ არა თანა ბარუფლებიანობას, თუნდაც საპატიო მოპყრობას. მე-XX საუკუნეში ოსები და აბხაზები მრავალ ჯერ სვავდნენ კითხვას რეალური და ფართო ავტონომიური უფლების მიცემის თაობაზე, რაც თბილისში გამოიძახა პოლიტიკოსების და მართველების მიერ ნეგატიური რეაკცია, რომლებსაც სჭირდა ქართული ეთნიკური უპირატესობის ფანაფობრია.
ასე რომ საქართველოს პოლიყიკური ცხოვრების ფაქტების ანალიზი, გვარწმუნებს, რომ ქვეყნის ბომონდი აკტიურად ხელს უწყობდა ოსების და აბხაზური ხალხის ნაციონალ-გამანთავისუბლებელ ბრძოლის გაძლიერებას. ნათქვამის დასამტკიცებლად, შეგვიძლია მოვიყვანოთ ათობით მაგალითები. მაგრამ მოვიყვან რამოდენიმე მაგალითებს. ასე 1989 წელს იწურებოდა სამხრეთ ოსეთის საოლქო დეპუტატების უფლებამოსილების ვადა.მაგრამ თბილისის პოლიტიკური ძალები არ ჩქარობდნენ ახალი არჩევნების დანიშვნას სამხრეთ ოსეთის საოლქო საბჭოში. ეს იყო საბჭოთა საქართველოს მოქმედი კანონმდებლობის დარღვევა, და კეთდებოდა ეს რომ გაეუქმად ყველა საბჭოთა კანონები, მათ შორის კანონი სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის შექმნის თაობაზე.საქართველოს პოლიტიკური ხელმძღვანელობა აკეთებდა ყველაფერს, რომ ჩაეგდონთ სამხრეთ ოსეთის საოლქო საბჭოს დეპუტატების ახალი მოწვევის არჩევნები. პრაკტიკაზე ეს იმას ნიშნავდა, რომ მოუსპონ სამხრეთ ოსებს ნების მიერ შესაძლებლობას გამოეხატათ უფლება ისტორიულ მიწებზე, რომელზეც ისინი ცხოვრობდნენ. ეგეთ პროვოკაციური გადაწყვეტილებებს საქართველოს ხელმძღვანელობამ ჯერ კიდევ მე-XX საუკუნის 80-ან წლებში ბევრი მიიღო, და სამხრეთ ოსეთი მოსახლეობა იცოდა რასაც ეს ნიშნავდა. ამ მძიმე საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ, სამართლიან პირობებში, სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტატების მე-XII საგანგებო სესიაზე 1989წლის 10 ნოემბერს მიიღო ისტორიული გადაწყვეტილება სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის გარაქმნა სამხრეთ ოსეთის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკათდ საქართველოს სსრ-ის შემადგენლობაში. (12) სამხრეთ ოსეთის ხალხის მრჩეველებმა მიმართეს საქართველოს სსრ-ის უმაღლეს საბჭოს, დადებითად გადაეწყვიტათ ეს საკითხი. მოგახსენებთ, რომ მაშინ სამხრეთ ოსეთი არ აპირებდა გამოსულიყო საქართველოს სსრ-ის შემადგენლობიდან. მაგრამ თბილისში სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობის გამოხატულ ნებას შეხვდნენ საკმაოდ უარყოფითად. ცნობილია, რომ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმი, ნორმატიულ ფორმალობების გვერდით ავლით გაუქმა ეს გადაწყვეტილება.(13). ამას დავამატებთ ის რომ საქართველოს უმაღლესი საბჭოს სესია შექმნა სპეციალური კომისის, რომელიც შეისწავლიდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სტატუსს. სსსრ-ის კონსტიტუციის დარღვევით სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი იყო მთლიანად ლიკვიდირებული. ასე ოსები, თავიანთ ისტორიულ მიწაზე აღმოჩდნენ უუფლებო ხალხის მასად. მოგახსენებთ რომ ამ საკმაოდ რთულ ეტნოპოლიტიკურ ვითარებაში, ქართველი ნაციონალისტები, ზ.გამსახურდიას ხელმძღვანელობით, აიღეს გეზი, ოსების გამოდევნას სამხრეთ ოსეთიდან და სრულიად საქართველოდან ჩრდილოეთ ოსეთში, ანუ რუსეთის ფედერაციაში. (14). ამ დროს ქართუკი მასმედია, ქართველი მრავალი ისტორიის მეცნიერები, დაიწყეს წერა იმაზე, რომ საქართველოს ტერიტორიაზე არსებობს მარტო ერთი <მკვიდრი>- ქართველები, ყველა დანარჩენი ხალხი, ოსების და აბხაზების ჩათვლით არიან <სტუმრები> სტუმარმოყვარე საქართველოს ტერიტორიაზე.(15).ასეთი პოლიტიკა მივიდა ეთნიკურ და ნაციონალურ ომებთან, სადაც ოსების და აბხაზების ძალები, ჩამოუარდნებოდნენ ქართველების.
განსაკუთრებული ყურადღება უნდა გავამახვილოდ იმაზე, რომ სამხრეთ ოსები უკვე (მეორე ჯერ !) დაიტანჯდნენ, იმის გამო, რომ უნდოდათ დარჩენილიყვნენ რუსეთის შემადგენლობაში, და არ უნდოდათ ქართველებთან ერთად გამოსულიყვნენ რუსეთის შემადგენლობოდან. (16).
1991 წელს, საბჭოთა კავშირის შემდეგ, სამხრეთ ოსეთში და მის გარშემო შეიქმნა საერთოდ ახალიპოლიტიკურ- სამართლებრივი ვითარება. სამხრეთ ოსეთის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკა, რომელსაც რათქმა უნდა არ ათიარებდა, და არც ეხლა აღიარებს საქართველოს პოლიტიკური ხელმძღვანელობა, 1991წლის 21 დეკემბერს მიიღო <სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობის დეკლარაცია> (17). ესუ უნდა განვიხილოდ როგორც სამხრეთ ოსეთის შეუპოვარი მცდელობა თავი დაიღწიოს საქართველოს ფაშისტურ- მინიიმპერიული მუხრუჭს. 1992 წლის 19 იანვარსსამხრეთ ოსეთში გაიმართა მეორე რეფერენდუმი, სადაც კენჭისყრაში მონაწილეებიდან 90%- დან 70% მხარი დაუჭირეს სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობას და რუსეთთან შეერთებას. (18). საპასუხოდ საქართველოს ხელისუფლებამ გადავიდა ღია აგრესიაზე სამხრეთ ოსეთის წინააღმდეგ და 1991 წლის 6 იანვარს დილის 4 საათზე 6000 ქართველი მილიციონერები, რომლებსაც ეხმარებოდნენ მოხალისეები, ასევე პოტიმრები, რომლების სწორეთ ამ მიზნით, შევიდნენ სამხრეთ ოსეთის დედაქალაქში ქ. ცხინვალში და დაიკავეა ქალაქის მთავარი ობიექტები (შინაგან საქმეთა სამინისტრო, პარლამენტი და სხვა).(19). ქართველი მილიციონერები დაბლოკეს ცხინვალში მიმავალი გზები. ფაქტიკურად ეს იყო საქართველოს მხრიდან საომარი მოქმედების დაწყება სამხრეთ ოსეთის წინააღმდეგ.(20). საქართველოში ანტიოსური პროპაგანდა მიაღწია აპოგეის, მით უმეტეს, რომ ქართველი მილიციონერები შეუდგნენ ოსების მასორივ განადგურებას. საქართველოს აგრესიის შედეგადსამხრეთ ოსეთში მთლიანად ან ნაწილობრივად იყო განადგურებული დაახლოვებით 120 ოსური სოფელი.(21). საქართველოს მიერ განხორციელებული საბრძოლო მოქმედებები სამხრეთ ოსეთის ტერიტორიაზე 1991- 1992 წლებში, გამოიწვია ოსების 2000 მეტის დახოცვა. (22). ასობით ოსი დაიკარგა, და 100000 ადამიანი გახდა დევნილი ჩრდილოეთ ოსეთში და რუსეთის ფედერაციის სხვა და სხვა რეგიონებში.(23). არ იქნება ზედმეტი მოგახსენოდს, რომ ქაკაქ ცხინვალის მე 5 სკოლის ეზოგახდა ახალ სასაფლაოდ, რადგან ოსებს არ გააჩნია შესაძლებლობა დაემარხად გარდაცვლილები ქალაქის სასაბლაოზე. ქართველი მკვლელები სადღეღამისოდ და განძრახად ისროდნენ სასაფლაოს მხარეს. ცხინვალის მე 5 სკოლის ეზო, გადაქცეული სააფლაოდ, არის ოსებზე მე-XX საუკუნის 90-ან წლებში განხორციელებული მეორე გენოციდის კიდევ ერთი გვერდი. შევნიშავ, რომ ასეთი გვერდები ბევრია, ერთი მეორეზე საზარელი. ყველა ისინი მეტყველობენ დამოუკიდებელი საქართველოს ფაშისტურ ხასიათზე, რომელიც როგორც ადრე ამსადებდა სამხრეთ ოსების საბოლოვო განადგურების გეგმებს.
სამხეთ ოსების მიმართ განხორციელებული გენოციდის საშინელი აქტი, არის ქართველი „არწივების„ დანაშაული , რომლებიც 1992 წლის 20 მაისს ზაარის გზაზე დაცხრილეს სამხრეთ ოსეთიდან დევნილების მანქანების კოლონა.(24). ჯამში იყო მოკლული 33 ადამიანი, 19 მათგან იყო ქალები, ბავშვები, მოხუცები.(25). იმ დროს როცა ცხინვალი საქართველოს ჯარი მიერ იყო ალყაში მოქცეული, და ფაქტიურად იმყოფებოდა ბლოკადის მდგომარეობაში, იყო <სიცოცხლის გზით>, რომელიც აერთებდა სამხრეთ და ჩრდილოეთ ოსეთს.
მოგახსენებთ, რომ იმ 33 მოკლულიდან 30 , რომლის შორის იყვნენ ქალები და ბავშვები, მიიღეს მძიმე ჭრილობები.(26). დრეს დღეობით ამ მასშტაბული ტრაგედიის ადგილზე არის დადგმული ქართული გენოციდის შდეგად დაღუპულების მემორიალი. მოგახსენებთ რომ ზარის გზაზე ოსების მკვლელები არ არიან დასჯილები და დღეს მონაწილეობენ სხვა და სხვა სახის მანიფესტაციებში საქართველოს ეგრეთ წოდებული < სახალხოდ არჩეული> პრეზიდენტის მ. სააკაშვილის მხარდასაწერად.
საქართველოს ძალაუფლების მიერ ჩადენილ დანაშაულებებზე სამხრეთ ოსეთის წინააღმდეგ, შეიძლება მოვიყვანოთ უამრავი კონკრეტული და დამაჯერებელი მაგალითები, რომლებიც არიან დაფიქსირებული სხვა და სხვა დოკუმენტებში, მასმედიაში, თვითმხილველების მოგონებებში და ასე შემდეგ. ასე 1989 წლის 23 ნოემბერს 30000 ქართველი, საქართველოს ყველა რეგიონებიდან დაიძრნენ < მშვიდობიანი მსვლელობით> სამხრეთ ოსეთისკენ, სადაც ცხინვალში აპირებდნენ ჩაეტარებიათ ყველა ქართველების სოლიდარობის ეგრეთ წოდებული <მშვიდობიანი მიტინგი>.(27). სინამდვილეში კი ეს იყი სამხრეთ ოსების დაშინების მცდელობის აქცია, რომლებიც აბხაზთან ერთად ყოველთვის აცხადებდნენ თანასწორების აუცილებლობას ურთიერთობებში საქართველოს სსრ-ის ტერიტორიაზე, სამხრეთ ოსეთის ავტონომიის სტატუსის ამაღლებას. ზვიად გამსახურდია, რომელიც იმ დროისთვის იკვე იყო ფაქტიურად ქართველი ნაციონალ - პატრიოტების ლიდერი, ქართული ერის რადიკალური ნაწილის, არა ერთხელ აცხადებდა აბხაზეთის და სამხრეთ ოსეთის ავტონომიის საფრთხეს საქართველოსთვის, ქართული ერისთვის. სამხრეთ ოსეთზე ეგრეთ წოდებული < მშვიდობიანი მსვლელობა> იყო ორგანიზებული ზვიად გამსახურდიის და მისი გარემოცვის ინიციატივით. ავღნიშნავთ, რომ მომიტიმგე ქართველების შორის იყვნენ აგრესიულად განწყობილი ახალგაზრდები შეიარაღებულნი სხვა და სხვა ტიპის იარაღით (პისტილეტები, ავტმატები, სნაიპერილი შაშხანები და სხვა). მოგახსენებთ რომ <მშვიდობიანი ლაქრის> დღით ადრე საქართველოს სსრ-ის შინაგან საქმეთა მინისტრის განკარგულებით, სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობას ოპერატიულად ჩამოართვეს დარეგისტრირებული სანადირო თოფები. ის შესანახად იყო გადაცემული სამხრეთ ოსეთის სხვა და სხვა შსს-ის განყოფილებებში.(28). შემდგომ ეს იარაღი იყო გადაგზავნილი ტბილისში. 1989 წელს საქართველოს ძალაუფლებამ გაიტანეს პრაქტიკულად ყველა იარაღი, რომელიც კანონიერი საფუძველით ინახებოდა სამხრეთ ოსეთის ფარგლებში.(29). ფაქტიკურად საქართველოს ხელმძღვანელობამ განაიარაღა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიის სამართალდამცავი ორგანოები. სავსებათ დასაშვებია, 1989 წლის 23 ნოემდერს ჩამოსული საქართველოს ქალაქებიდან <ვაშა- პატრიოტები> იყვნე შეიარაღებული სამხრეთ ოსეთიდან თბილისში გატანილ იარაღით. 1989 წლის 23 ნოემბრის მოვლენები შეიძლება შეფასდეს როგორც პირველი მცდელობა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ძალაუფლების დაკავება ძალადობრივი გზით, როგორც პირველი მასშტაბული ქართული რადიკალების შეტევა სამხრეთ ოსების პოლიტიკურ უფლებებზე და სამხრეთ ოსების დაშინების პირველი აქცია.
გავამახვილებ ყურადღებას იმაზე, რომ სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობა გზა გადაუღობეს იერსში გადასულ ქართველ რადიკალებს, რომლის შორის იყვნენ პატიმრებიც. უმრავლესში მყოფნი სამხრეთ ოსეთის მაცხოვრებლები არ შეშინდნენ და დაიწყეს შექმნა სამხრეთ ოსეთის მოალისების დამხველების რაზმები და მზადყოფნა განაცხადესბოლომდე იბრძოლონ ქართულ ნაციონალ- ექსტრემიზმის წინააღმდეგ. ქართულ - ოსური მასშტაბული წინააღმდეგობა გაგრძელდა დაახლოებით ერთ დღე. ქართველი დემონსტრანტები იყვნენ გაძერებული ცხინვალის დამცველების მიერ და არ შეუშვეს მათ ქალაქში. მაშინ ქართველი დემონსტრანტები, რომლებსაც ჰყავდა სამხედრო მრჩეველები და პოლიტიკური კონსულტანტები, ცხინვალი მოაქციეს ბლოკადაში, ეს გაგრძელდა5 თვე. ეს ბლოკადა გადა სერიოზული გამოცდა სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობისთვის და განსაკუთრებით ცხინვალის მოსახლეობისთვის. ეგრეთ წოდებული ქართული მილიცია ცხინვალი მისადგომებთან გამოაჩინა სისასტიკე ოსური მოსახლეობის წინააღმდეგ. თუ მივმართავთ ამ ტრაგედიის შემოწმებულ და ობიეკტიურ სტატისტიკას, ეს შემდეგ ნაირად გამოიყურება. 1989 წლის 16 დეკემბერს სარამოს, სოფელ კეხვში (ჩეხ) (სოფელი იმყოფებოდა ყოფილ ქართულ სამხრეთ ოსეთის ანკლავში) სამხრეთ ოსეთის ცხინვალის რაიონში ქართული მილიციის ქვედანაყოფები, რომლებიც არ ემორჩილებოდნენ ავტონომიური ოლქის ძალაუფლებას, დააწესეს თავიანთ < განსაკუთრებული წესები>, რომლებიც გამოიხატებოდა შემდეგში: მილიციელები აჩერებდნენ ყველა სატრანსპორტო საშუალებები (ავტობუსები, მსუბუქი და სატვირთო მანკანები), ზალის ყამოყენებით ჩამოყავდათ ოსები, სქესის და ასაკის, ჯამრთელობის და წოდების მიუხედავად და აბარებდნენ მათ ქართველ ბოევიკებს.(30). ფაქტიკურად ამ ბოლოების რიცხვში შედიოდნენ <სამშვიდობო ლაშქრისთვის> საქართველოს ციხეებიდა გამოშვებული დამნაშავეები, ექსტრემიზმები, <გმირები> და <დამოუკიდებელი> საქართველოს <პატრიოტები>. ასე ს. კეხვში (ჩეხ) ქართველი მილიციონერები გადასცეს ქართველ ბოევიკებს დაახლოებით 20 ოსი, რომლებიც იყვნენ ნაწამები ყველაზე სასტიკი მეთოდით.(31). ამასობაში ქართველი <არწივები> ითხოვდნენ თავისი მსხველპლებისგან < გულრწპელ სინანულს> და უმაღლესი ქართული ერის სიყვარულს.
ცხინვალის ხუთთვიანი ბლოკადა სამხრეთ ოსებს ძვირად დაუჯდა. 400 ოსი მიიღეს მძიმე აზიანებები, ცეცხლსასროი ჭრილობები, და სხეულის ძაზიანებები.(32). 10 კი ფიზიკურად იყვენ განადგურებული ქართველი ბოევიკების მიერ. 2000 სამხრეთი ისი გახდნენ დევნილები ჩრდილოეთ ოსეთში. სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ძარალი აღემატა 15000000 რუბლს, 1989 წლის ფასების მიხედვით.(33).
სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობა, სევე როგორც აბხაზეთის მოსახლეობა არა ერთხელ მიმართავდნენ საბჭოთა კავშირს, კერძოთ მ. გორბაჩოვს, სსსრ-ს სახალხო დეპუტატებისსხდომას, საქართველოს სსრ-ს პოლიტიკურ ხელმძღვანელობას თხოვნით მიეცათ პოლიტიკური და სამართლიანი საზოგადოებრივ - პოლიტიკურ შეფასებას ნაციონალურ დაპირისპირებას სამხრეთ ოსეთის ტერიტორიაზე 1989 წლის დასასრილში და 1991 წლის დასაწყისში. მაგრამ ეს თხოვნები დარჩა ყურადღების და სათანადო რეაკციის გარეშე ზემდგომ ინსტანციების მხრიდან.
1898 და 1991 წლების მოვლენები უნდა უნდა განვიხილოდ, როგორც სამხრეთ ოსების გენოციდის დამწყები ეტაპი. საქართველოს. იმ დროისთვის საქართველოს ძალაუფლება განახორციელა ნამდვილი ანტიოსური პროპაგანდა, იდეოლოგიური ომი ოსების და სამხრეთ ოსეთის ავტონომიის წინააღმდეგ. ქართული იდეოლოგიური მანქანა აქტიურად იყენებდა საქართველოს და სამხრეთ ოსეთის ფაქტების ფალსიფიკაციას. საქართველოს პოლიტიკოსების და იდეოლოგების ამოცანა იყო იმაში, რომ მოაცდნონ ოსების და აბხაზების დისკრედიტაცია ქართველები, რუსების და შემგეგ მსოფლიო საზოგადოების თვალებში. საქართველო ინტელეკტუალები ყვებონენ, რომ ტერმინი < სამხრეთ ოსეთი>, იყო მოგონილი ბოლშევიკების მიერ, ანტიქართული მიზნით.(34).
ყურადღება მივაქციოთ იმას, რომ საართველოს ძალაუფლება მე- XX საულუნის 80-ი წლებიდან, თავისი მოქმედებით აიძულებდა აბხაზ და სამხრეთ ოსეთის ხალხს გაემაგრად ნაციონალ- გამანთავისუფლებელ ბრძოლას. ამაში დიდი წყვილი მიუძღვის ქართველ ისტორიკებს, პოლიტოლოგებს, ფილოსოფებს. ისინი ნატრულობდნენ ზვიად გამსახურდიას მაგალითზე გაენადგურებინათ ნებისმიერი ავტონომია <დემოკრატიული> საქართველოს ტერიტორიაზე და < დიდი საქართველოს სახელმწიფოს > დაარსება სხვა და სხვა ავტონომიების გარეშე, ოსების და აბხაზების გარეშე, და ასევე სხვა ათობით არაქართული ხალხის ( სომხების, აზერბაჯანელების და და ღესტნელების ) გარეშე. საქართველოს პოლიტიკური ხელმძღვანელობა, როგორც მათი ინტელეკტუალები ოსებს და აბხაზება ( და არა მხოლოდ მათ) განიხილავდნენ, როგორც < მეორეხარისხოვანი ადამიანებად>, რომლებიც არანაირ ვითარებაში ვერასოდეს შესძლებენ მიიღონ თანასწორეუფლებიანობის სტატუსი ქართულ ხალხთან. იმის აზრადაც არ მოსვლით, რომ სამხრეთ ოსეთი და აბხაზეთი როდესმე გახდებოდნენ დამოუკიდებელ სახელმწიფოებად.
მე XX საუკუნის 80 წლებში, სამხრეთ ოსებზე და აბხაზებზე ძალადობის პროპაგანდა იყო აყვანილი საქართველოს სსრ-ის სახელმწიფოებრივი პოლიტიკის რანგში. 1990 წელს, საქართველოს ძალაუფლებაში მოვიდნენ რადიკალური ნაციონალისტები, რომლებიც ფაქტიურად იყვნენ ქართული შოვინიზმის მატარებლები, ნაციონალური ურთიერთობების პრობლემები, ეთნოპოლიტიკური ვითარება იმ დროისთვის საკმაოთ დაიძაბა. ქართველი ნაციონალისტების ლიდერი ზ. გამსახურდია, რომელიც გახდა < დემოკრატიული > საქართველოს სახალხოდ არჩეული პრეზიდენტად, ღიად ჩაატარა ბრძოლა სამხრეთ ოსეთის და აბხაზეთის ავტონომიების სტატუსის წინააღმდეგ. სწორედ ზ. გამსახუდიას ეკუთვნის ქართველი ნციონალისტების ლოზუნგები: < არანაირი ავტონომიები არ იქნება დამოუკიდებელ საქართველოში!> ( იგულისხმებოდა კომუნისტებისგან განთავისუფლებული საქართველო), <საქართველო - ქართველიბისთვის!>, ოსები არიან ველური და გაუნათლებელი ხალხი, ისტირიის და კულტურის გარეშე>, ოსებს ამიერ კავკასიაში საკუთარი დედამიწა, მათი დედამიწა - არის ჩრდილოეთ კაკასიაში>, <ოსები არიან ნაგავი, რომლებიც უნდა გამოვხვეტოთ ქართული ცოცხით სამხრეთ ოსეთიდან>, < ოსები არიან კრემლის და კგბ-ს აგენტები>, <აბხაზები- იგივე ქართველები არიან>, < აბხაზეთი- საქართველოს მეორე სახელია, როგორც ინგლსი, რომლის მეორე სახელია ალბიონი>, < აბხაზების წინაპრები ჩრდილოეთ კავკასიიდან აბხაზეთში ჩასახლდნენ მხოლოდ მე-XVII საუკუნეში> და ასე შემდეგ. ზ. გამსახურდიას ეს ლოზუნგებიგახდნენ ქართველი ნაციონალისტებისთვის სახელმძღვანელოთ, იმოქმედონ სამხრეთ ოსეთის და აბხაზეთის წინააღმდეგ, რომელიც მალე გადაიზარდა ფართომასშტაბიან ომებში. < დემოკრატიული> საქართველოს ხელმძღვანელობა წყვეტტა <ოსურ პრობლემას > საქართველოს მენშევიკების ზუსტი სცენარით 1920 წელს. ზ. გამსახურდია და მისი ახლო გარემოცვა ფაქტიკურად განახორციელეს ოსების და აბხაზების გენოციდი, თავიანთ ისტორიულ დედამიწაზე - სამხრეთ ოსეთი და აბხაზეთი. ეს გამოიძახა რისხვა არა მარტო ოსეთის და აბხაზეთის ხალხის მხრიდან, რომლებმაც აიღეს ხელში იარაღი საქართველოს დიკტატის ბრძოლასთან წინააღმდეგ. ასე მაგალითად ჩრდიოეთ კავკასიის ხალხთა ნაციონალური მოძრობები და სხვა მრავალი საზოგადოებრივი ორგანიზაციები მიმართეს სხვა და სხვა ინსტანციებს, თხოვნით გავლენა მოახდინონ ფაშისტურ საქართველოს ხელმძღვანელობაზე, რომელიც ცდილობდა სამხრეთ ოსეთის და აბხაზეთის განადგურებას. (35).
გავამახვილოდ ყურადღება ინმაზე, რომ რუსეთის ფედერაციის ხელმძღვანელობა უკვე მე-XX საუკუნის 90-ნ წლების დასაწყისში გაფრთხილებული იყო გენოციდის ფაქტების შესახებ სამხრეთ ოსეთის და აბხაზეთის ტერიტორიაზე, საქართველოს ფაშიტსურ პოლიტიკაზე, მიმართული ცირერიცხოვანი ხალხის- სამხრეთ ოსების და აბხაზების წინააღმდეგ. ასევე ავღნიშნავ , რომ სამხრეთ ოსები და აბხაზები აღმოჩდნენ მზგავს ტრაგიკულ მდგომარეობაში, ნაწილობრივ რუსეთის ფედერაციის წყალობით, რომელიც მარტივათ დათანხმდა სამხრეთ ოსეთის და აბხაზეთის გადაცემა დამოუკიდებული საქართველოს იურისდიქციის ქვეშ. მოსკოვის მზგავსი პოზიცია, რომელიც განაპირობა სამხრეთ ოსების და აბხაზები ხანგრძლივი ნაციონალ- გამანთავისუფლებელი ბრძოლა საქართველოს ექსპანსიონიზმის წინააღმდეგ. სამხრეთ ოსების დამაუძლურებელი ბრძოლის არსი გადმოცემულია < 1989- 1992 წლებში სამხრეთ ოსების გენოციდის დეკლარაციაში>, სადაც შემდეგია ნახსენები:
<სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის პარლამენტი,
მოხსენება, რომ სამხრეთ ოსეტი როგორც ერთიანი ოსეთის ნაწილი, ჯერ კიდევ 1774 წ. თვითნებურათ შევიდა რუსეთის შემადგენლობაში, და მხოლოდ 27 წლის შემდეგ 1801 წ. ქართული გაღატაკებული თავადობები შევიდნენ რუსეთის შემადგენლობაში,
მოხსენება, რომ 70 წლის გავმალოაში სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობა მოქცეული რეპრესიების და დისკრიმინაციის ქვეშ საქართველოს ძალაუფლების მხრიდან, რის შედეგად სამხრეთ ოსეთში ცხოვრების დონე 1930 წლისთვის აღმოჩნდა ბოლო ადგილზე საქართველოს სსრ-ში,
მოხსენება, 1989 წლის დასაწყისიდან საქართვეოს ხელმძღვანელობა საქართველოს ნაციონალისტური ძალების მხარდაჭერით, მიმართა სეპარატიზმს, სამხრეთ ოსეტის ხალხმა, თავის კანონიერი უბლების გამოყენებით, დარჩეს რუსეთის შემადგენლობაში, განახორციელა რამოდენიმე ნაბიჯი, მიმართული სამხრეთ ოსეთის მთლიანობის შესანახად ჩრდილოეთ ოსრთან და რუსეთის ფედერაციასთან,
მოხსენება, რომ 1991 წლის მარტში სსსრ-ს რებერენდუმზე სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობის (72%) მხარი დაუჭირა სსსრ-ს შენახვაზე, საქართველო არ მიიღო მონაწილეობა ამ რეფერენდუმში, ჩაატარაალტერნატიული რეფერენდუმი სსსრიდან გამოსვლის თაობაზე, რომელშიც სამხრეთ ოსეთი არ მონაწილეობდა,
მოხსენება, რომ სსსრ-ს და საქართველოს რეფერენდუმების ჩატარების შემდეგ, სეპარასტული საქართველოს არ ჰქონდა არანაირი იურიდიული საბაბი პრეტენზიოს გამოხატვა სამხრეტ ოსეთძე,
მოხსენება, რომ საქართველოს ნაციონალ- შოვინისტური ხალმძღვანელობა შეეცადა ძალის გამოყენების გზით გადაეწყვიტა პოლიტიკური კონფლიკტი სამხრეთ ოსეთან,
მოხსენება, რომ უახლოვეს დროში საქართველოს ხელისუფლება ამ კონფლიკტის პოლიტიკუერ გარჩევის მხრიდან გადაიტანა ქართულ- ოსურ ნაციონალურ ურთიერთობებში და ლოზუნგით <არ არიან ოსები - არ არის პრობლებები>, შეუდგა ოსების მასობრივი განადგურებას და ტერორს, ასევე სასტიკ რეპრესიებს და მასობრივ განადგურებას შეეწირნენ საქართველოში ქართული სოფლებში მცხოვრები ოსური მოსახლეობა (განსაკუთრებით ხაშურის, ბორჯომის, ქარელის, გორის და კასპის რაიონებში), რომლებიც არასოდეს არანაირ აყენებდნენ პოლიტიკურ მოთხოვნებს, და არასდროს გვერდში არ ედგნენ სამხრეთ ოსეთის მაცხოვრებლებს,
მოხსენება, რომ საქართველოს სამხრეთ ოსეთზე იმპერიული აგრესიის შედეგად 1989- 1992 წლების პერიოდში მშვიდობიანი მოსეხლეობიდან დაიღუპა ერთი ათასი ადამიანი,რაც შეადგენს სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობის 1%, ასევე 3,5 ათასი ადანიანი იყო ბაჭრილი, რაც შეადგენდა სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობის 3,5%,
მოხსენება, ოსური ხალხის რეპრესიების შედეგად, რომლებიც ცხოვრობენ საქართველოს ტერიტორიაზე, იყო მოკლული დახლოებით 1 ათასი ადამიანი ოსი ეროვნების,
მოხსენება, რომ სამხრეთ ოსეთიდან და საქართველობან ოსი ხალხზე განხორციელებული რეპრესიების შედეგად რუსეთის ფედერაციაში იძულებული გახდა გაიქცნენ 120 ათასი ადამიანი ოსი ეროვნებიდან,
გაეროში მიღებული (9 დეკემბერი 1948 წ.) კონსტიტუცია
აცხადებს, რომ 1989- 1992 წლების პერიოდში, სამხრეთ ოსეთში და საქართველოში იყო ჩატარებული ოსური ხალხის გენოციდი.
სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის პარლამენტი თხოვნით მიმართავს მსოფლიო გაერთიანებას, დემოკრატიული სახელმწიფოების მეთაურებს:
- აღიაროს სამხრეთ ოსების 1989- 1992 წლების გენოციდი;
- აღიაროს საქართველოს სამართლებრივი და მოლარული პასუხისმგებლობა სამხრეთ ოსების გენოციდზე.
სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის პარლამენტი ითხოვს საქართველოს რესპუბლიკისგან:
-მისცეს პოლიტიკური შეფასება 1989- 1992 წლების მოვლენებს და აღიაროს სამხრეთ ოსებზე ჩატარებულ გენოციდს;
-აღიძრას სისხლის სამართლის საქმე სამხრეთ ოსების გენოციდის ყველა მონაწილეების და ორგანიზატორების;
- ანაზღაუროს მორალური და მატერიალური ზიანი, მიყენებული ზარალისთვის 1989- 1992 წლების გენოციდის დროს.
- მიიღოს საჭირო ზომები შეიქმნას პირობები მტოლვილების უფლებების აღდგენით და მიყენებული ზარალის სრული ანაზღაურება>.(36).

ასე რომ, მენშევიკური საქართველოს პოლიტიკა 1918- 1921 წლებში და დღევანდელი სააკაშვილის რეჟიმი ნათელია. თბილისში არ აღიარებდნენ და ახლაც არ აღიარებენ მწუხარებას სამხრეთ ოსების იმ სამი გენოციდის შესახებ. საქართველო არასოდეს არ გამოხატავდა სურვილს გაემართა ტოლუფლებიანი დიალოგი სამხრეთ ოსეთან, საამყარონ ცივილიზებლი ნაციონალური ურთიერთობები. ოკეანისიქითა მეგობრების მხარდაჭერით, რომლებთანაც შეუერთდნენ რუსეთის ტრადიციული ოპონენტები ( ლიტვა, ლატვია, ესტონეთი, უკრაინა და ასე შემდეგ), 7- 8 აგვისტოს 2008 წ. მოვლენებით საქართველო ცდილობდა საერთაშორისო საზოგადოებას თვალში რუსეთის ფედერაცია წარმოედგინა, როგორც აგრესორი, და საქართველო, როგორც აგრესიის მსხვერპლი. მაგრამ ფაქტები იმით არან კარგი, რომ არასოდეს იცვლებიან, როგორც არ შეეცადო მათ ფალსიფიცირებას: დღეს უკვე დადასტურებულია, რომ 2008 წ. 7-8 აგვისტოს საქართველო ვერაგულად დაიწყო მსხილმასშტაბიანი გენოგიდური ომი, სამხრეთ ოსეთის წინააღმდეგ. ცხინვალის სოხუმის და აგრეთვე მოსკოვის ოპონენტები (საქართველოს და უკრაინის გარდა) სინამდვილეში დარცმუნდნენ სააკაშვილის გენოგიდური და აგრესიულ პოლიტიკაში. დღესდღეობით ევროკავშირი და სხვა ავტორიტეტული საეღთაშორისო ორგანიზაციები , რომლებც საქართველოს მხარშ ედგნენ, დღეს მას ცნობენ როგორც აგრესორს 2008 წლის ომში სამხრეთ ოსეთის ტერიტრიაზე.
რარაც კი ეხება რუსეთის ფედერაციას, რომლის მოქალაქეები არიან სამხრთ ოსეთის და აბხაზეთის მოსახლეობის აბსოლუტიური ამრავლესობა, და მან (რუსეთმა) პირველად 20 წლის განმავლობაში წარმოადგინა საჭირო პოლიტიკური ნება და სამხედრო ძალა საკუთარი მოქალაქეების დასაცავად. სწორედ ამ მიზნით ხელმძღვანელობდა მოსკოვი, როცა გააგზავნა თავისი შეიარაღებული ძალების სამხედრო ნაწილები რუსეთის სამშვდოვების და სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობის დასაცავათ 2008 წლის აგვისტოში. გარესორის განადგურებით რუსეთი საბოლოო ფიზიკუი განადგურებისგან გადაარჩინა სამხრეთ ოსები, და შემდეგ მიიღო ისტორიული გადაწყვეტილება, რომელიც გამოიხატებოდა სამხრეთ ოსეთის და აბხაზეთის აღიარების, როგორც საერთაშორისო სამართლის სუბიეკტებათ. ეს გადაწყვეტილება ოსების და გახდა ისტორიული. ეს გადაწყვეტილება, ჯერ კიდე დიდი ხნის განვმალობაში იქნება ცხელი დისკუსიების საგანი, პოლიტიკოსების და ასევე მეცნიერებისთვის. დღეს ჩვენ ვაცხადებთ, რომ რუსეთის ფედერაცია გამოასწორა 1920 წელს დაშვებული შეცდომა, როცა მოსკოვი მოუფიქრებლად გადასცა სამხრეთ ოსეთი და აბხაზეთი რფსსრ-ის შემადგენლობიდან გამოსულ დამოუკიდებელ საქართველოს შემადგენლობაში.

1. ხაჭაპურიძე გ.ვ. . ქართველი ხალხის ბრძოლა საბჭოთ ძალაუფლების დასამყარებლად. მ., 1956, გ. 210.
2. ხაჭაპურიძე გ. ვ. საქართველოში პროლეტარული რევოლუციისთვის ბრძოლა. თბილისი, 1936, გ.76: სიუკაევი ნ.ვ. სამხრეთ ოსეთის ორი ტრაგედია. ვლადიკავკაზი, 1994, გ. 8.
3. ხაჭაპურიძე გ. ვ. საქართველოში პროლეტარული რევოლუციისთვის ბრძოლა. თბილისი, 1936, გ. 76: სიუკაევი ნ. ვ. სამხრეთ ოსეთის ორი ტრაგედია. ვლადიკვკაზი, 1994, გ. 8.
4. 1918- 1929 წლების მოვლენების შეფასების შესახებ // სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა ( დოკუმენტები, ქრონიკები, მოკლე ისტორიული ცნობარი რუსულ და ინგლისურ ენაზე). ცხინვალ, 2007, გ. 28; ერთიანი ოსეთი, 2006, № 6, ოქტომბერი, გ. 3.
5. 1918- 1929 წლების პოლიტიკურ მოვლენების შესახებ // სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა... ,გ. 29.
6. იმავე .
7. იქვე, გ. 30.
8. იქვე , გ. 23 – 25.
9. საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარიის ცენტრალური კომიტეტის დადგენილება, დათრიღებული 1956 წლის 10 ივლისს, < საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის მუშაობის შეცდონები და ნაკლოვანობათა> // რეაბილიაცია: როგორ ეს იყო. თებერვალი 1956 წ. – 80- ნი წლების დასწყისი. შემდგენელები ა. არტიზოვი, ი. სიგაჩევი, ი. შევჩუკი, ვ. ხლოპოვი. აკადემიკოსი ა. იაკოვლევის რედაქციით. 2003 წ. .გ. 150 – 156.
10. საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტია რეზოლუციებში და ყრილობის გადაწყვეტილებებზე, ცენტრალური კომიტეტის კონფერენიებზ. ფამოშვება 8. ტომი 11. 1978. გ. 67 – 76. წინააღმდეგ გამოსვლა ნების მიეი შოვინიზმის და ნაციონალიზმის გამოხატვისას. გ. 74.
11. აბხაზეთი. დოკუმენტები ამტკიცებენ. სოხუმი, 1994. გ. 14.
12. მოკლე ისტორიული ქრონიკა // სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა..., გ. 8.
13. იქვე, გ. 9
14. მოცემული პრობლემა დაწვრილებით განხილულია ავტორის მიერ შემდეგ ნამუშევრებში: ძიძოევი ვ. დ. ნაციონალური პოლიტიკა: გამოცდილების გაკვეთილები ( მესამე გამოცემა). ვლადიკავკაზი, 2002. გ. 180 – 324; მისივე. კავკასია მე- XX საუკუნის დასასრულში: ეთნოპოლიტიკური განვითარების ტენდენცია ( ისტორიულ - პოლიტიკური კვლევა) ( მეორე გამოცემა). ვლადიკავკაზი, 2004, გ. 26 – 141 და სხვა.
15. იქვე.
16. მოცემული პრობლემა დაწვრილებით განხილულია მონოგრაფიებში: ძიძოევი ვ. დ. , ძუგაევი კ. გ.. სამხრეთ ოსეთი ქართულ - ოსური ურთიერთობების რეტროსპეკტივაში. ცხინვალ, 2007. გ. 79 – 103: 107- 114.
17. მოკლე ისტორიული ქრონიკა // სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა ,,, , გ. 12.
18. იქვე, სამხრეთ ოსეთი. რესპუბლიკის 10 წელი. ვლადიკავკაზი, 2000, გ. 106.
19. მოკლე ისტორიული ქრონიკა // სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა..., გ. 10.
20. იქვე.
21. იქვე, გ. 41; 46.
22. იქვე, გ. 46.
23. იქვე.
24. ხსოვნის წიგნი ( საქართველოს შეიარაღებული აგრესიის მსვერპლი, სამხრეთ ოსეთის წინააჭმდეგ). ტომი 1. 1989 – 1992- 2004. ( ავტორი- შემდგნელი- სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის მთავრობის თავჯდომარეს პირველი მოადგილე, რესპუბლიკური დემოგრაფიული ფონდის <ფიდან> საბჭოს თავჯდომარე ბ. ჩოჩიევი ). 2006,წ. გ. 65 – 75.
25. იქვე .
26. მოკლე ისტორიული ქრონიკა // სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა ..., გ. 41.
27. იქვე , გ. 35.
28. იქვე.
29. იქვე.
30. იქვე, გ. 36.
31. იქვე.
32. იქვე.
33. იქვე.
34. მოცემული ანტიმეცნიური ვერსია დაწვრილებით და არგუმენიბულად არის გამოკვლევებში მხილველი: გაგლოითი ი. ს. სამხრეთ ოსეთი ( სახელის ისტორიის). ცხინვალი , 1993. გ. 4 – 30: ძიძოევი ვ. დ. კავკასია მე - XX საუკუნის დასასრული: ეთნოპოლიტიკური განვითარების ტენდენცია ( ისტორიულ - პოლიტიკური კვლევა) ( მეორე გამოცემა). ვლადიკავკაზი , 2004. გ, 26- 141: მისივე. კავკასიის თანამედროვე ისტოროგრაფიის პოლიტიკური მითოლოგია // კავკასიის მეცნიერული ფიქრი ( დონის როსტოვი), 2004, № 4, გ. 33 -43: მისივე. სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის პრობლემა ეთნოპოლიტიკურ პროცესების კონტექსტში კავკასიაზე მე - XX საუკუნის დასასრულში და XXI საუკუნის დასაწყისში. ( ისტორიულ- პოლიტიკური ანალიზი) // სამხრეთ კავკასიის არათიარებული სახელმწიფოები და ეთნოპოლიტიკური პროცესები რუსეთის სამხრეთზე ( მეციერული სტატიების კრებული ). სამხრეთოსური მიმოხილვა. გამოშვება № 29. დონის როსტოვი, 2005 წ. გ. 156 – 184: მისივე. კავასიის თანამედროვე ისტოროგრაფიის სუბიეკტურობა და ობიეკტურობა // საერთაშორისო მეცნიერული კონფერენციის მასალები ( 13 -14 ოქტომბერი 2005 წ. ). ვადიკავკაზი, 2006, გ. 57 – 136: მისივე. რუსეთის სახელმწიფოებრივი პრობლემები ჩრდილოეთ კავასიაზე // უმაღლესი სასწავლებლების ცნობები. ჩრდილოკავკასიური რეგიონი. საზოგადოებრივი მეცნიერება. დონის როსტოვი. 2006, № 3, გ. 54 – 61: მისივე . კონფლიკტების პოლიტიკური მოგვარების კითხვაზე // კავკასიის პრობლემის სოციალურ - პოლიტიკური განყოფილების ბიულეტენი, სამხრეთის მეცნიერული ცენტრის < რან>. გამოშვება 2. სტავროპოლი, 2006, გ. 133 – 135: მსივე. 1920 წელში ოსების სამხრეთ ოსეთიდან გადასახლების კითვაზე // მეცნიერების მეორე ყრილობის მასალები ( დონის როსტოვი, 2006 წლის 27 თებერვალს). დონის როსტოვი , 2007წ. , გ. 62 – 74: მისივე. ქართულ - ოსური ურთიერთობა მე - XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ხიზანური შეკითხვა ( ისტორიული , პლიტიკური აასპექტები) // ისტორიული მაცნე ( მეცნიერული ნამუშევრების კრებული). გამოშვება № 1. ვლადიკავკაზ, 2008, გ. 82 – 94: მისივე. საქართველოს < ტერიტორიული მთლიანობის> კონცეფციის კრიზიზზე ( პოლიტიკური და ისტორიული ასპექტები) // ისტორიული მაცნე ( მეცნიერული ნამუშევრების კრებული). გამოშვება № 2. ვლადიკავკაზი, 2008, გ. 20 – 37: მისივე. 1920 წლის სამხრეთ ოსების გენოციდი, საერთაშორისო სამართალის ასპექტში ( პოლიტიკური ანალიზი) // დარიალი, 2008, № 4, გ. 227 – 239 და სხვა.
35. <ღრმად პატივცემული ვლადიმირ ვლადიმირის ძე!
პატივცემილი რუსეთის ფედერაციის ფედერაციის საბჭოს წევრებო!
პატივცემული რუსეთის ფედერაციის სათათფიოს დეპუტატები!
მოგმართავთ თხოვნით განიხილოს სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის პარლამენტის დეკლარაცია, სამხრეთ ოსების გენოციდის შესახებ 1989 – 1992 წლებში და 1918 – 1920 წელს და 1948 წლის 9 დეკემბერს გაეროს მიერ მიღებუყლი კონვენციის შესაბამისად, აღიაროს სამხრეთ ოსეთის ხალხის მიერ 16 წლის წინ პოლიტიკური არსებობა, როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფო. ამასობაში ხაზი გაუსვად იმას, რომ სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა ფაქტიურად შექმნილი სახელმწიფო არის, რომელიც ითხოვს იურიდიულ აღიარებას, საერთაშორისო ნორმებზე დაყრდნობით.
აღიარება, ასევე რუსეთის მიერ, 1992 წელს ჯერ ბოლომდე არ შექმნილი საქართველოს სახელმწიფო , და სამხრეთ ოსეთის აღიარება, რომრლიც უკვე 16 წლის განვმალობაში, და რომელიც საკუთარ დემოკრატიულ გამვითარებაში საქართველოზე შორს წავიდა, ეს აღნიშნავს ორმაგი სტანდარტების პოლიტიის გაგრძელებას საერთაშორისო ურთიეღთობბში. შექმნილი პოლიტიკური რეალეალიების გათვალისწინებით და ასევე კავკასიის რეგიონში მაცხოვრებლი ხალხის აბსოლუტიური უმრავლესი ნაწილის ნება, რომლებიც შეიან რუსეთის ფედერაციის შემადგენლობაში, და რომლებიც მხარს უჭერენ სამხრეთ ოსური ხალხის ბრძოლას დამოუკიდებლობისთვის, და ასევე ის გარემოება, რომ ერთიანი ოსეთი 1774 წელს შევიდა რუსეთის შემადგენლობაში და მისი პოლიტიკური დაყოფას მთლანათ ატარებს დღევანდელი რუსეთი. მოგმართავთ თხივნით სათანადო ყურადღებით და პატივით მოეკიდოთ სამხრეთ ოსეთის ხალხის არჩევანს და მიიღოს საჭირო გადაწყვეტილებები მიმართული რუსეთის ფედერაციის ხელმძღვანელობას.

ღრმა პატივისცემით
ჩრდილოეთ ოსეთის ხალხის კოორდინაციულო სავჭოს საზოგადოედრივი ორდანიზაციების და მოძრაობების ხელმძღვანელების თავჟდომარე - ს. ბეპპაევი.
საეღტაშორის ალანური კონგრესის პრეზიდენტი, რეგიონალური საზოგადოებრივი ორგანისზაციის <ალან> თანა თავჯდომარე - კ. ხეტაგუროვი.
საერთო - ნაციონალურ საზოგადოებრივი ორგანიზაციის < ალან> თავჯდომარე - ა. კატჩიევი.
რესპუბლიკური ცენტრალური საბჭოს საზოგადოებრივი ორგანიზაციის აღმასრულებელი კომიტეტის თავჯდომარე ბალკრეთის რაიონში < ალან> თავჯდომარე - მ. გაზაევი.
ჩეჩნეთის რესპუბლიკის საზოგადოებრივი გაერთიანებების თვითმართველობის კავშირის თავჯდომაე - ვ. ა. დუტაევი.
(მიმართვა რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის ვ. ვ. პუტინის სახელზე და რუსეთის ფედერაციის ფედერალური ყრილობას // ერთიანი ოსეთი, 2006 წ. , № 6, ოქტომბერი, გ. 2 ).
36. დეკლარაცია სამხრეთ ოსების გენოციდზე 1989 – 1992 წლებშიო // სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა..., გ. 30 – 32.